‘Wij wonen in het groen tussen Leuven & Brussel maar hier komen we niet zo vaak meer. Ik ben wel aangenaam verrast door de toffe vibe die vanavond in de stad hangt, zeg. En zoveel mensen!’ Hij vertelt het me minzaam op een van de vele rooftops die Brussel rijk is. Het is een levendige zaterdagavond. We zijn samen op het feestje van een gezamenlijke vriend. Hij is iemand die een topfunctie in de media had, een fijne en minzame kerel die de wereld dus goed kent maar Brussel lijkt daar niet (meer?) helemaal toe te behoren.
Verhalen als dat van hem zijn legio. Veel mensen die op tien, twintig kilometer wonen van de hoofdstad komen er nog weinig. Of helemaal niet. En toch loopt Brussel (niet alleen) op een zaterdagavond bomvol. Met (vooral) jonge mensen die uitgaan.
In de buurt van Grote Markt en Beurs uiteraard. Op het Sint-Goriksplein en in de Dansaertwijk. Op de Zavel. Tour & Taxis. Maar ook rond het Vossenplein in de Marollen. Of op Flagey. Of in het bruisende Sint-Gillis. Boniface in Elsene, iemand? Jourdan in Etterbeek? La Mule in Schaarbeek? Et j’en passe.
Ja, ik kan zo nog effe doorgaan.
Natuurlijk besef ik dat overlast van drugs in andere wijken en het feit dat mijn stad niet bepaald proper te noemen is niet echt troeven van attractie zijn. Maar hoe verklaar je dat telkens weer Vlamingen (of Walen) die in het stadscentrum komen ‘waw!’ zeggen en een kortsluiting in hun hoofd voelen t.o.v. het beeld dat ze van Brussel hadden?
Ligt het aan de media die smullen van al wat in Brussel fout loopt en het dan permanent en disproportioneel uitvergroten? Zou zomaar kunnen, nietwaar? Of ligt het aan de menselijke aard zelve, die de kunst van de hypocrisie perfect beheerst: alle steden en wijken die we met veel goesting op buitenlandse citytrip bezoeken laten we in eigen land (on)bewust links liggen? U zegt het maar.
Brussels by night. Allemaal lichtjes*.
Kom (toch) eens af (godverdomme**) voor een stukje Brussels State of Mind***!
Sven Gatz
*RvhG
**Arno
***Zwangere Guy