Brussel, zwemmen of verzuipen?
Politiek en communicatie, het zijn twee zijden van dezelfde medaille. Nee, ik heb het dan niet over het zorgwekkend whatsappverkeer van de voorzitter van de Anderlechtse sociale huisvestingsmaatschappij dat heden ten dage over de tongen gaat in de media. Dat net zal wel worden aangespannen door parlement en gerecht zoals ik u vorige week al vertelde.
Maar deze week zag ik namelijk twee merkwaardige filmpjes voorbij zoeven op social media. Jawadde. Zoals u weet ben ik zelf politicus en als je wil dat er iemand voor je stemt (en voor je ideeën) moet men eerst weten dat je bestaat, wie je bent en waarvoor je staat. Zonder communicatie kun je dus onmogelijk verkozen worden. Ik heb dus alle begrip voor collega’s die zich uitsloven om gezien en gehoord te worden. En ik besef dat ik de voorbije 30 jaar ook al wel eens merkwaardige of ietwat exuberante boodschappen gelanceerd hebt. Niets menselijks is mij vreemd.
Maar, jawadde dus.
Filmpje 1 toonde een collega die op een hete dag in badpak als een vis op het droge lag te spartelen. Ik vat samen, u moet het maar eens bekijken. Zij wilde het gebrek aan openluchtzwembaden aanklagen. Hoewel ik begrip heb voor bijna elke vraag van veel collega’s zijn er in ons gewest wel 61 bassins en zwemplekken waarvan 31 openbaar (bron: Perspective Brussels). Allemaal binnen, inderdaad, maar ze kunnen ook wel verkoeling brengen bij hitte, niet? Er is dus een politieke uitdaging voor openluchtzwembaden (de planning voor een dergelijk groot zwembad op het dak van de slachthuizen gaat trouwens gestaag door), ok, maar niet noodzakelijk om bij warm weer te kunnen zwemmen in Brussel. Hoe groot is het probleem?
Filmpje 2 bracht een collega in beeld die aan het slachthuis van Brussel (aka ‘den abattoir’) stond en die een andere partij dan de zijne verweet dat het slachthuis binnen enkele jaren zou sluiten. Mijn samenvatting, check het filmpje. Le ‘non-dit’ van de video was: welke partij is voor (on)verdoofd slachten? Bij mijn weten is het exploiteren van een slachthuis in ons land een economische en geen religieuze aangelegenheid. En lang nadat de Brusselse installaties (om economische redenen) gesloten zullen zijn -een politieke partij heeft daar niets over te zeggen- zullen de Brusselaars die dat wensen halalvlees kunnen kopen van andere Belgische of Europese slachthuizen. Wat is het probleem?
In een tijd waarin de kat van de Premier meer volgers telt dan de arme man zelf, mag dit alles natuurlijk niet verwonderen.
Miauwkes nog aan toe. Iedere politicus mag vechten waarvoor zij of hij wil. We leven in een vrij land. Ik mag daar natuurlijk ook een mening over hebben (en vice versa, for democracy’s sake). Want: we leven in een vrij land.
Waar ik me wel zorgen over maak is de mediatieke verschuiving naar microthema’s voor deelelectoraten. Een zwembad versus een slachthuis? Een fietspad versus een moskee? De verkaveling van het politieke debat in een al verbrokkelde stad. Ieder zijn kiezers in afgebakend hokje?
Terwijl Brussel momenteel schreeuwt om netheid en veiligheid. Terwijl deze legislatuur er één zal moeten zijn van zuinig herstel, niet van het realiseren van kleine ideetjes. Terwijl de uitdaging van Brussel economisch is: hoe houden we de middenklasse hier en hoe creëren we een nieuwe middenklasse? Terwijl de uitdaging van Brussel sociaal is: hoe krijgen we mensen uit de armoede en aan het werk? Terwijl de uitdaging van Brussel cultureel is: hoe zorgen we hier voor een gedeeld i.p.v. een verdeeld burgerschap? Ik heb gezegd.
Wat is het warm vandaag… Ik twijfel tussen een plons of een barbecue.
Sven Gatz