Flou médiatique
Pers en politiek, the odd couple? Ja, journalisten en politici, elke dag dansen we samen weer een nieuwe tango, soms met en soms tegen elkaar. Er zijn (korte) momenten dat we van elkaar houden, er zijn periodes dat we elkaars nek kunnen afbijten. Façon de parler, he. We hebben mekaar nodig: zonder politici geen politiek nieuws, zonder media is het -de social media niet te na gesproken- voor een politicus moeilijker om zijn/haar boodschap te verspreiden. Complexe relatie. Elke dag kan de verhouding wisselen: waar ligt de vraag en waar het aanbod?
Deze week was het wat mij betreft weer goed prijs in de categorie ‘mens, erger je niet’.
Zo vond de VRT het nodig om de Brusselse begroting aan te wrijven dat ze bol zou staan van boekhoudkundige trucs. Er zijn namelijk de gangbare uitgaven en inkomsten, maar daarnaast is er een speciale begrotingscategorie (de zgn ESR 8) die bepaalde uitgaven vertegenwoordigen maar die eigenlijk investeringen en dus geen lopende uitgaven zijn. Bent u er nog? Ik kan best begrijpen dat ik u na deze lange zin al kwijt ben. Ik kan echter niet verstaan dat journalisten die over begroting willen schrijven dit onderscheid niet kennen. Iedereen mag een mening hebben over de Rode Duivels, maar weinigen kunnen scoren zoals Romelu Lukaku. Iedereen mag zijn gedacht hebben over de begroting, maar als je niet weet wat het Europees Stelsel van Rekeningen is en waarvoor het mag aangewend worden, heb dan de beleefdheid om er niets over te schrijven. Deze begrotingscodes zijn namelijk een dwingend Europees kader dat opgericht werd met de uitdrukkelijke bedoeling net transparantie en consistentie in begrotingsbeleid te bevorderen. Nogal zuur om vast te stellen sommige onwetende journalisten Brussel, Vlaanderen of België verwijten dit systeem te gebruiken waarvoor het bedoeld is.
Ander voorbeeld. In De Standaard mochten we al twee keer lezen dat de nieuwe Brusselse regering geen Nederlandstalige meerderheid heeft omdat cd&v geen minister of staatssecretaris levert. Sorry, maar hiervan gaan mijn tenen krullen. Elke jurist in publiek recht zal u haarscherp kunnen vertellen dat een meerderheid betekent dat je een vaste meerderheid in het parlement hebt, wanneer die de regeerverklaring in het parlement goedkeurt en de regering permanent steunt. En dat dit fundamenteel iets anders is dan gedoogbeleid. Ik kan u rustig zeggen dat de kersverse Brusselse executieve de steun geniet van 9 op 17 Nederlandstalige en 46 op 72 Franstalige volksvertegenwoordigers. Een propere dubbele meerderheid zoals het wettelijk hoort dus. Waarom dan het tegendeel aan je lezers proberen te verkopen?
Verwijt niet aan politici wat je zelf doet: de waarheid oprekken als een elastiekje…
Heeft het te maken met een vervaging tussen ambachtelijk het nieuws rapporteren en amechtig het nieuws willen maken? Een niet ongevaarlijke flou tussen denken en weten? Elementary, my dear Watson.
Sign of the times…
Journalistiek is een eerbaar beroep. Politici hebben beslist een spiegel nodig. Niet de hunne, in ons al te vaak zelf opgepookt vreugdevuur der ijdelheden. Maar die van de achtbare vierde macht die haarscherp reflecteert of en hoeveel kleren de keizer aanheeft. Maar maak er ook geen spiegelpaleis van de kermis van.
Blijf in uw rol.
Ga niet Bill White achterna die wel mag denken dat hij Amerikaans ambassadeur is, maar in feite een glimmende sandwichman van het autoritair kapitalisme is. Hou ook afstand van Michael Freilich die nog steeds gelooft dat hij een parlementslid is dat ooit trouw aan de Belgische Grondwet zwoer, maar die zichzelf deze week degradeerde tot een ordinaire landverrader.
Blijf in uw rol.
De democratie zal u dankbaar zijn.
Sven Gatz