Genoeg gelachen
Misschien denkt u dat deze titel verwijst naar het onwelriekende schandaal bij de sociale woningmaatschappij in Anderlecht? Het had zeker gekund. Maar gerecht en parlement zullen hier hun werk doen om het net aan te spannen. Eruit met de rotte appels.
Neen, laten we het even over lachgas hebben. Grappig? Ik dacht het niet. Er gaat bijna geen dag voorbij of ik vind in mijn straat of in de buurt een lege bus distikstofmonoxide. U kent ze wellicht, die holle vaatjes van een liter of zo, van dat vreemde product.
Er was een tijd dat dit gas enkel gebruikt werd om vreemde stemmetjes op te wekken en de lachers op zijn hand te krijgen. Maar nu is het gewoon een drug geworden naast alle andere. Die creëert blijkbaar een roeseffect dat balanceert op euforie, dronkenschap en spierrelaxatie. Maar de negatieve gevolgen bij regelmatig en herhaald gebruik zijn niet min: hersen- en neurologische schade, verlies van coördinatie en bevriezingsgevaar bij gulzige inname. Gevaarlijke rotzooi dus.
Het rare is dat het veelvuldig gebruikt wordt door een jongere generatie die alcohol afzweert omwille van gezondheids- of andere redenen. Af en toe zag ik bij valavond een geparkeerde auto met vier jonge gasten erin die duidelijk onder de invloed van het spul waren. Men doet geen moeite om het te verbergen en de volgende ochtend is het zelfs te veel gevraagd om het bewijsmateriaal te verwijderen. Waar het volle autootje stond, ligt een lege gasfles… Dat kan bewuste ‘preventie’ zijn: wie zo een voorwerp in de vuilnisbak propt, zorgt immers voor gevaarlijke ontploffingen in de verbrandingsoven van Neder-Over-Heembeek. Dat heeft de belastingbetaler al tientallen miljoenen gekost.
Ik wil geen morele oordelen vellen over drugsgebruik. In bepaalde -de meeste- gevallen is het strafbaar. Dat is op zich voldoende. A la limite mag men van mij verdovende middelen gebruiken zolang men het in de hand houdt en zijn omgeving niet schaadt. En die twee laatste elementen zijn meestal het probleem. Ik besef dat mijn mildheid t.a.v. individueel gebruik niet in overeenstemming is met de maatschappelijke collectieve ontwrichting (georganiseerde misdaad). Een onmogelijke spreidstand.
Terug dan maar naar de roes. Onze soort heeft die blijkbaar nodig, af en toe. De meesten toch. Het is zo oud als de mens zelf. Daar wil ik een belangrijk onderscheid maken. Als die roes individueel opgezocht wordt, keer op keer, is er sprake van een ordinaire verslaving natuurlijk. Eerder problematisch. Met zijn vieren in een wagen voldoet op het eerste zicht niet aan mijn criterium, maar geef toe, het is toch een rare plek om collectief individueel high te worden? Of zie ik dat verkeerd?
Er bestaat een plek waar men mensen kan ontmoeten. Er bestaat een plek waar een lichte roes wettelijk is toegelaten. Het heet een café en men kan er bier (of iets anders) drinken. Het kan er erg plezant zijn. Er wordt ook veel gelachen. Ik zeg het maar, he.
Sven Gatz