Is de bal rond?
De eerste schijf van meer dan 100 wedstrijden op de WK-marathon in Canada-Mexico-USA ligt achter ons, de kop is eraf. Moeten we daar iets van vinden? Niet noodzakelijk. Maar de specialisatie van politici is nu eenmaal het ongevraagd aanbieden van meningen. Dus hier gaan we.
Als u geen voetballiefhebber bent, kan u dit stukje skippen en direct naar de volgende alinea springen.
Maar ik hou van voetbal, sorry – not sorry. Naast de lagere school en de legerdienst (ja, zo oud zijn we dus) was het de enige plek waar een mens met alle lagen van de bevolking samenkomt, naturel. Onbetaalbaar. En je leert samen winnen en verliezen, ook in de regen en in de kou. Prachtig.
Na mijn jeugdjaren als links- of rechtsback bij FC Groot-Bijgaarden, mijn decennia zaalvoetbal bij ZVK Het Gevaar bleef ik bij de veteranen van VSV Ritterklub Jette in de herfst van een lange loopbaan immer de lijn afgaan.
Op voetbalvlak weet ik niet goed wat te denken over de matige kwaliteit van ploegen die 30 en 40 op de wereldranglijst geklasseerd staan. Sportief wordt de spoeling dunner.
Maatschappelijk ben ik aan de ene kant iets milder. Het avontuur waarbij het kleurrijke Curaçao, de luidruchtige Bosniërs, het stoutmoedige Kaapverdië of de stijlvolle Congolezen een plek op het wereldtoneel van het voetbal krijgen, is niet zonder belang. Hun enthousiasme is aanstekelijk. Het maakt de organisatie ook iets minder corporate en afgelijnd. Het creëert een zekere onvoorspelbaarheid die een sport broodnodig heeft. Op het einde wint misschien de beste of één van de besten, maar een tornooi zonder verrassingen is als een café zonder bier. De kleine ploegen zijn het schuim op de pint.
Maar, dit is niet alleen het kampioenschap van het licht of van de vele kleine lichtjes. Er is een dark side. De FIFA heeft de duivel langs de achterdeur laten binnensluipen. Beëlzebub Blatter legde de basis, maar hield zich nog een heel klein beetje in (tactisch of een laatste tikkeltje schroom?). Lucifer Infantino laat er geen twijfel over bestaan: money makes the world go round. Wat hij dan weer verwart met de vorm van de bal. Waardoor in zijn donker brein enkel geldt: voetbal = geld. Deze uit plastiek en ijdelheid opgetrokken bobo heeft heel goed begrepen dat 1/ mensen wereldwijd van het spelletje houden, dat 2/ kleine voetballanden hun onbereikbare droom kunnen realiseren én dat 3/ geld alle deuren opent. Deze duivelse driehoek is zijn speelveld en zijn terrein alleen. Na elke match reikt hij zichzelf grootmoedig een ballon d’or uit. Die in zijn Zwitserse kluis gaat. Infantino zal de geschiedenis ingaan als sportbons die het eerste WK organiseerde waarop niet iedereen welkom was, waarop mensen willekeurig geweigerd werden, tot scheidsrechters toe.
Voetbal een feest?
Deze vraag kan niet langer eenduidig beantwoord worden.
Maar het zal er me niet van weerhouden met mijn zonen en dochter naar de matchen te kijken.
En het zal me zeker niet tegenhouden om met mijn kleinzonen een balletje te trappen.
Want die bal blijft gelukkig wel rond.
Sven Gatz