Wat als single zijn de norm was?
Valentijnsdag. De dag van de geliefden.
Maar wie even naar de cijfers kijkt, ziet iets opvallends: België telt vandaag zo’n 1,8 miljoen eenpersoonshuishoudens. Dat is 36% van alle private huishoudens. In grote steden loopt dat zelfs op tot meer dan 50%. En die trend zet zich door. Tegen 2060 zal naar verwachting de helft van alle Belgische huishoudens uit één persoon bestaan, met de hoogste concentraties in steden en kustgemeenten.
Allicht heeft een deel van die alleenwonenden een relatie en viert misschien ook Sint-Valentijn. Maar voor een groot aantal is er geen diner voor twee, geen rode rozen, geen romantisch arrangement. Misschien verklaart dat waarom er de laatste jaren steeds meer aandacht komt voor Valentijn als dag van vriendschap: kaartjes, berichtjes, kleine attenties. Lief bedoeld. En toch blijven we Valentijn associëren met de hoogdag van de koppels.
Misschien moeten we het dit jaar eens helemaal omdraaien.
Niet nóg een poging om singles “mee te nemen” in het liefdesfeest, maar een simpele gedachteoefening: wat als single zijn de norm was?
Wat als mensen niet langer “getrouwd” waren, maar gewoon… niet-single?
Dan zou een koppel, als het op reis gaat, moeten bijbetalen in het hotel omdat het samen in één kamer wil slapen. “Tweepersoonskamer? Dat wordt dan wel een supplement.”
Op het werk zouden mensen met een partner automatisch de overuren kloppen. Zo krijgen singles eindelijk de kans om hun vrienden vaker te zien. Fair is fair.
Op kantoor zouden collectes georganiseerd worden wanneer iemand een kat of hond in huis haalt. Zie je de foto’s van viervoeters al circuleren?
En zou het niet vanzelfsprekend zijn dat op een etentje een single één fles wijn meebrengt en een koppel twee?
In de boekhandel liggen bestsellers met titels als:
Hij komt van Mars, zij van Venus. Waarom zijn ze in hemelsnaam nog niet-single?
Single zijn voor dummies
Tinderen minderen
De dodelijke swipe
Single en rijk? Minder successierechten voor vrienden
In ons hypothetisch geval puilen bij immokantoren de vitrines uit van foto’s van studio’s en éénkamerflats. Grotere appartementen zijn nicheproducten. In de supermarkt verdwijnen de megaverpakkingen. Meloenen, kolen en andere grote groenten worden standaard versneden aangeboden.
En wie weet maken televisiezenders dan reclame voor echtscheidingsbureaus. Prime time. “Twijfel je nog? Wij helpen je eruit.”
Het klinkt absurd. Maar dit zijn situaties die vandaag voor meer dan een derde van de huishoudens dagelijkse realiteit zijn.
Misschien is dat het echte Valentijnsdoordenkertje: niet hoe we singles beter kunnen laten passen in een koppelwereld, maar waarom die wereld zo vanzelfsprekend rond koppels gebouwd is. En hoe we samenleving en beleid inclusiever kunnen maken voor iedereen.
Fijne Valentijn. Voor iedereen.
Carla Dejonghe
Voorzitter all1 (belangenvereniging voor alleenwoners)